வெற்றியின் ரகசியம்

வாழ்வில் வானளவு உயர்வேன் என்றேன் அன்று
பேராசை படாதே என்றார்கள்
இன்று… உயர்ந்து நிற்கிறேன் !
பெரிய கொள்கைவாதிடா நீ என்கிறார்கள்
அன்று போலவே இருந்தேன் இன்றும்… செவிடனாய்!

விதியின் சதியா ???

நான் எழுத முயன்ற… எழுதி முடித்த…

முதல் கவிதை …

குளிர் தென்றலாய் வந்த உன்னை

என் வாழ்வில் நிலை வானமாக வைத்திட நினைத்தேன்…

ஆனால் நம் விதி செய்த சதி !!

கரைந்து மறையும் மேகமாக உன்னை மாற்றி…

உன் நினைவெனும் மழையில் என்னை நனைந்திட வைத்ததே !!

P.S.: This poem just came out of a try, after getting inspired by my bro Arun’s poetic attempts on the theme Lost Love.

an interaction with the inspirer..!

A few days back, I came across an interview when just browsing through the internet. It was an inspiring one and it was with none other than Dr. APJ Abdul Kalam, one of the greatest inspirer for the youngistans.

So just wanted to share it with you all and the here is the link for it – Inspiring Interaction with the Inspirer.

Go! Get Inspired!!!

Going Greeeeeeeeeen !

On checking into my mailbox, I happened to see an email from a tax consultant company, to avail their service, for filing this year’s income tax returns. But the point that I would like to bring you out is the way of filing that they mentioned in it. It was there with the tagline ‘Greener way’ of filing returns.

Yes… Greener… the word that we come across much more now-a-days… We are now living in a world, in which we have the highest need than ever to give a makeover to our lifestyle to go green in every possible way. Every service company or any other company is finding ways to do their routine work through paperless ways. Now they have started using it as one of their marketing strategies too. Not a bad thing to do I feel.

We people have fed (still feeding!!) a biggest devil by the name ‘Global Warming’, which is being regarded as one of the greatest enemies to the Mother Nature, by our comfort lifestyle and pleasurable habits. Just to do a parobhakaar, why not we start doing some of our routine works in a greener way???  So what do we say here as greener???  I would define the term greener as some way by which we become not harmful to the nature at least, even if we are not helping it.

Here the fact that cannot be ignored is that we have already started feeling the effect. The overall climatic condition has been largely changed over the recent   years, affecting the rainfall which has ultimately dropped the thunder in the field of agriculture.  Numerous unnamable diseases are emerging everyday and many more natural calamities are happening as its effect. One thing we are missing out  is that these effects are not being rightly related as the effects of our habits or lifestyle. Once we make the people to understand this relationship, it means that we had hit the target right.

Let us not take the great effort of planting a tree, but we can try to stop cutting trees anymore. Starting a great power generating plants are not necessary from us, but switching off the lights ‘n’ fans after use is necessary. We need not go on a searching spree to fight against this demon of global warming. It’s a matter of simple alterations in our daily life habits. Things like spending little water, saving little more electricity, making works more paperless, saying NO to polythene bags would make a greater impact.

I think that mostly every one of us know the greener ways that we need to apply in our routine activities. Here the problem is not the ignorance of we people, but the reluctance of us to apply it in our daily life. We people change us not that easily by the advice of others. Only after getting affected, we regret for our doings, which is not going to benefit us anything.

Many of us perceive such activities as a kind of social service. I think that since this being thought as social service, it is not getting the needed support from many of us.  So let us make clear that this is not going to be a social activity anymore. We need not do anything to save our earth or the country. But we shall at least put a thought to save something for our children or future generation just like we save wealth for them. Let’s do this at least as a selfish one. Our blunders of today would cost our children tomorrow. Why shouldn’t we let our children to get the punishment for the erroneous act that we do?

While writing this post, an event crept to my mind. It was worth a mention here at this point to end this post in a positive note. A year back, I went to my friend Arunmozhi’s marriage reception. So what’s special with this marriage and why to talk about that here? Many of you would know the custom of giving a Thamboolam bag (small bag of coconut, banana and beetle leaves) to the people who come to the marriage. But the special thing thta happened in my friend’s reception is that instead of that small bag, they gave a sapling.  Great Idea isn’t it??? It was a ‘Green Reception’ at last…! 

A conversation….!

Hey all… here I’ve not given you a fresh new post… it’s just a copy+paste of the conversation that me and my friend had in the comments section of my previous post “Say no to tobacco..!”.

I thought of putting this as post, because it shows how ignorant and pitty the tobacco users are… I wanna show you how their addiction has blinded their minds… If you read this, you could see a war of words between us… His words appear senseless to me and mine appears senseless to him… So letting the judgment to you ‘the third umpire’…

Its gonna be a long long n long conversation… so if u really have time to spare, read thro the conversation… and here is the link to go to the coversation in the comments section… a conversation thro comments..!

நெய்வேத்தியம் !!!

‘அம்மா… பட்டாசு பாக்ஸ் எங்கம்மா வச்சிருக்கீங்க??’ ,என்று கேட்டுக்கொண்டே சமையலறை பக்கம் வந்தான் சிவா.

பள்ளிக்கூடம் இருக்கும்போது எழுப்பிவிட்டால் கூட ஏழு மணி வரைக்கும் தூங்கும் இவன் இன்னைக்கு அதிகாலை 5 மணிக்கே எழுந்து விட்டான். அதுவும் யாரும் எழுப்பி விடாமல்… எனென்றால் இன்று தீபாவளி திருநாள். தினமும் எழுப்பி விடும் அம்மாவின் குரலை விட அன்று கேட்ட பட்டாசு சத்தங்கள் UKG படிக்கும் இந்தச் சுட்டிக் குட்டிப் பையனை சுறுசுறுப்பாக எழுப்பிவிட்டிருந்தது.

பதில் ஏதும் வராததால் சமையலறைக்குள் நுழைந்தான்.

எங்க அம்மா வச்சிருக்கீங்க???

‘இருப்பா.. நான் வந்து எடுத்து தரேன்… அது வரைக்கும் கொஞ்ச நேரம் போய் தூங்கு மா…’, என்று சொன்னாள் பலகாரம் செய்து கொண்டிருந்த அவன் அம்மா கமலா.

அது வரைக்கும் பொறுக்க முடியாத சிவா உடனே வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்தான்.

‘கண்ணா… சாமி கும்பிட்ட பிறகு யாராவது பெரியவுங்க கூட தான் பட்டாசு வெடிக்கனும்… இல்லாட்டி சாமி கண்ண குத்திடும்’னு, ஒரு கதைய சொல்லி முடித்தாள் கமலா.

சிவா என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டான். ஆனால் சாமி கண்ணா குத்திடும் என்று சொன்னா மட்டும் உடனே கேட்டுக்கொள்வான். இது சாமி மேல் கொண்ட பயத்தினாலா, இல்ல பக்தியினாலா என்று தெரியவில்லை. இதை பற்றி அவன் பெற்றோர்களும் கண்டுகொள்ள வில்லை. அப்போதைக்கு அவன் சொன்ன பேச்சு கேட்டால் போதும் என்று நினைத்தார்கள். நம்மில் கூட பல பேர் இந்த குழந்தையை போல பக்தி இல்லாவிட்டால் கூட பயத்தினால் தப்புகள் செய்யாமல் இருக்கிறோம். சிவாவுடன் கதை பேசிக்கொண்டே பலகாரம் அனைத்தையும் செய்து முடித்துவிட்டு, இருவரும் எண்ணெய் தேய்த்து தலைக்கு குளித்துவிட்டு பூஜைக்கு ரெடி ஆனார்கள்.

தீபாவளிப் புத்தாடைகள் அனைத்தையும் பூஜை அறையில் வைத்தாள் கமலா. செய்த பலகாரங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் எடுத்து பூஜை அறையில் இருந்த தட்டின் மேல் உள்ள வாழை இலையில் வைத்த கமலாவை பார்த்த சிவா,

‘ஏன்ம்மா பலகாரத்த இங்க வைக்கிறீங்க ? என்று கேட்டான்.

இப்படி பல நேரம் சின்ன குழந்தைகள் கேட்கும் கேள்விகள் ரொம்ப புத்திசாலி தனமாகவே இருக்கும்.

உடனே, ‘இது சாமி சாப்பிட மா’, என்று பதிலளித்தாள் கமலா.

சிவாவின் அப்பா குளித்து விட்டு வரும் வரைக்கும் கமலாவும் சிவாவும் தொலைக்காட்சியில் தீபாவளி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் ஒரு கோயிலில் சாமிக்கு நடக்கும் அபிஷேகங்களையும், அதற்கு பின் சாமிக்கு இனிப்புகளை படையல் செய்வதையும் ஒளிபரப்பிக்கொண்டிருந்தர்கள்.

அதைப் பார்த்த சிவா, ‘இதுவும் சாமி சாப்பிடவா மா?’ என்று கேட்டான்.

‘ஆமாம் டா’ என்றாள் கமலா.

அந்த சாமியும் நம்ம வீட்டுல இருக்கிற சாமியும் ஒண்ணா மா ?

ஆமாம் பா.. வீட்லயும் கோயில்லையும் இருக்கிற எல்லா சாமியும் ஒன்னு தான் டா..

இப்படி இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க,வெளியே இருந்து யாரோ கூப்பிடுகிற சத்தம் கேட்டது.இதை கேட்டு வெளியே ஓடின சிவா ஒரு பிச்சைக்காரர் நிற்பதை பார்த்தான். பின்னால் வந்து பார்த்த கமலா, ‘இப்ப ஒன்னும் இல்லைங்க… அப்பறம் வாங்க…’ என்று சொல்லி விட்டு சிவாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள்.

“அம்மா.. அதான் நம்ம வீட்ல பலகாரம் இருக்குல.. அதக் கொஞ்சம் குடுக்கலாமில்ல மா… ” – என்று சொன்னான் உள்ளே வந்த சிவா.

“பூஜை முடிஞ்சு சாமி சாப்பிட்ட அப்பறம் தான் நம்ம எல்லாம் சாப்பிடனும் ” – என்று சொன்ன கமலா கணவன் குரல் கேட்டு உள்ளே சென்றாள்.

திரும்பவும் வெளியே வந்து பார்த்தான் சிவா. அந்த பிச்சைக்காரர் ஒரு மரத்தடி நிழலில் படுத்திருந்தார். அவரிடம் இருந்த சோர்வு சிவாவின் மனதில் பரிதாபத்தை விதைத்து. உடனே உள்ளே ஓடினான். பூஜை அறைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே சாமிக்கு படைக்க வைத்திருந்த பலகாரங்களை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே போய் அந்த பிச்சைக்காரரின் பாத்திரத்தில் போட்டான். அதை எடுத்து ஒரு வாய் சாப்பிட்டு விட்டு…

‘நீ நல்ல இருக்கனும்பா’, என்று வாழ்த்தினார் அந்த பிச்சைக்காரர்.

‘தேங்க்ஸ் அங்கிள்’ என்று சொல்லி விட்டு வீட்டுக்குள் ஓடி வந்தான் சிவா. அவன் முகத்தில் அப்படி ஒரு சந்தோஷம் மலர்ந்திருந்தது.

சிவா கையில் இருந்த காலியான தட்டை பார்த்த கமலாவிற்கு கோபம் வந்தது.

என்னடா பண்ணிட்டு வர? – என்று கேட்டாள் கமலா.

‘அந்த beggar அங்கிள்க்கு பலகாரம் குடுத்திட்டு வரேன்னும்மா’, என்று சிவா சொல்ல, கோபத்தில் கமலா ஒரு அடி கொடுக்கிறாள்.

ஒரு சொன்ன பேச்சாவது கேக்கிறியா நீ என்று கமலா திட்ட, சிவாவின் அப்பா வந்து என்ன என்று விசாரிக்கிறார்.அப்பொழுது கமலா நடந்ததை சொல்ல,

அப்படியா கண்ணா??? என்று சிவாவிடம் கேட்கிறார். சிவாவும் ஆமாம் என்று தலையாட்டுகிறான்.

உடனே சிவாவை தூக்கி, இனிமே இத மாறி தப்பு செய்ய கூடாது பா என்ன… அப்பறம் சாமி கண்ண குத்திடும் என்று சொல்கிறார்…

உடனே பாவமான குரலில் சிவா, ‘சாமிக்கு தான் டிவில காமிச்ச அந்த கோயில மாறி எத்தன கோயில்ல அபிஷேகம் பண்ணிருப்பாங்க… பலகாரம் வச்சிருப்பாங்க. அதெல்லாம் சாப்பிட்டாலே சாமிக்கு வயிறு நிரந்ஜிரும்… ஆனா பாவம் அந்த பெக்கர் அங்கிள்…. யாரும் அவருக்கு இப்படி பலகாரம் குடுக்க மாட்டங்க… அதனால தான் பா நான் எடுத்து குடுத்தேன்…’, என்று தன் மழழை மாறாத குரலில் சொன்னான்.

இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கமலா, ஓடி வந்து சிவாவை தூக்கி கட்டிப் பிடிச்சு ஒரு முத்த மழையையே கொட்டினாள். சிவாவை கொஞ்ச கொஞ்ச, கமலாவின் கண்கள் பனித்தது.

Say no to tobacco !!!

Dont take a way to make yourself into ashes..!

Hey pitty Tobaccoers,

Please don’t let the bloody cancer stick to suck ur life by sucking it..!

You are not only spoiling yourself, but the whole environment around you..

Let us make a very serious effort to make not only today, but everyday a ‘World No Tobacco Day‘ !!!

Cricket Nostalgia..!

Last morning, when I was starting from my home to office, watched some of the guys gathering inside the apartments. They were dividing themselves into teams to start their game.  People from India would take no effort to guess the name of the game. Many of us will end up with the name of cricket. And that would be the right guess most of the time. That’s how this game is well-liked by the people across our nation.

On my way to office, the nostalgic thoughts of how I was associated rambled in my mind. So with those thoughts, I’m just writing this post. Like the billions of Indians, I was also very much attracted towards this game from my childhood. I have not been in any school or college cricket teams. But I have always enjoyed the game with my neighbors and friends through the form of street cricket. I guess that every single Indian would have tasted the flavor of cricket either by playing or watching or at least by criticizing it.

I have been in two rental houses in Coimbatore, one in rathinapuri and the other in Nehru nagar , before finally got settled in our own house in peelamedu. I had a lot of cricket with many guys, when I was in rathinapuri. It was the time when I have got my first cricket bat. I was very excited about the new bat that day and started playing with it from the very first day. I hardly remember the names of my friends there in rathinapuri home. The guys whom I remember now are anand and abhishek only. In Nehru nagar and peelamedu houses, mostly the neighbors around my home gave me company and we use to play in our street or in the nearby park. Some of their names which I could recollect are Ravi krishnaraj, najmuddin, yakoob & his elder brother in Nehru nagar and balaji anna, kiruba uncle, vini & his friends in peelamedu.  There are also times during which I have played along with my sister Priya and my friend pradeep too.

I have always been glued to the TV screens whenever a cricket match was relayed, never minding which nations are playing or what format of the game was being played. If Indian team was playing, there would be some extra curiosity, interest and wishes for that match. I still remember the match in which India defeated Pakistan by reaching the target of 314. I just ran around my home with the joy got out of that win. It was during this match, I just got updated with the scores from my tuition master Murali in Sri Ram Tuition Center while writing the test. Also, I could not forget the Chennai test match, in which India lost to Pakistan, even after Sachin displayed a big innings despite his severe back pain. And how would I forget the Titan Cup, in which the bangaloreans Srinath and Kumble took India to victory, which was seen almost impossible at that stage.

Just like other cricket lovers, I really followed hell a lot of sentiments when watching a match. Usually my sis priya always support for the opposite team with her sentiment that it would lose, if she support it. It happened sometimes that I haven’t let my sis to watch the match just because when she watches it, the opponents are scoring more boundaries. And in some close matches, have done prayers that if India win the match, then I would break coconuts in the temple. But all these sentiments look crazy now.

How could I leave the name Sachin, when I speak about the game cricket??? I’m a diehard fan of Sachin Tendulkar. I don’t even remember from when I have got mad about this man. He is really a GEM of this game. In every match, I crave for a century or a big innings from this little master Even loved his bowling, by which he has turned many innings favorable to India.  There were times, when the whole Indian team would fall like a deck of cards, once this great man loses his wicket. He has been a backbone for the Indian team and always been a moral support for the players.

Having been this much crazy towards this game, now I’m not much interested to it. I really don’t know the reason for it. I’m just following the happenings about the match in TV and newspaper. I’m more inclined towards the One day matches rather than the T20s.  Now with IPL, it’s been lot of matches happening, but it lacks the spirit. It looks like more a business rather than the sport. But, even now I hardly miss to watch Sachin’s innings.

As the most part of this post are my personal experiences and exposure to this game, it might have bored u…  guys… pls don’t mind… cya…

Children of Heaven – Simple. Touching. Realistic.

At last, I got to watch this movie ‘Children of Heaven’ yesterday. I wanted to watch this movie, after reading the comments posted by my bro Arun about this movie in his blog.  But my thought turned into into reality only yesterday; when I sat down to watch it in the laptop, as my friends were busy watching the IPL finals. This is an Iranian movie, and I was able to understand the dialogues with the English subtitles.

Ali 'n' Zahra

To say about the movie, it is simply superb. The movie travels with a simple, touching and realistic theme attached to it. There is not much a story line to explain. It just depicts the pure affection ‘n’ understanding between two siblings Ali and Zahra.  The whole movie revolves about the struggle and efforts of these two children in pursuit of a solution for Zahra’s lost shoes. The innocence and the emotions of the children are beautifully portrayed and filmed with reality.

It just tells us one of the universal truths that we face in our life.  Many times, we get things that we would not have wished. Even if it is better than that of our wish, we feel bad, because of our innocence. This innocence has been beautifully told in marvelously in this movie.

Overall, this is a movie that really moved me and felt a feel good mood after watching it.

பயணம்..! – நான் எழுதிய முதல் குட்டிக் கதை.

ஊரெங்கும் தண்ணீர். பார்க்கும் இடமெல்லாம் வெள்ளம். தண்ணீர் இல்லாமல் தவித்த வீதிகள் எல்லாம் இப்போ தண்ணீரில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. தாழ்வான வீடுகளெல்லாம் தண்ணீர் தொட்டிகளாக மாறியிருந்தன. இதற்கெல்லாம் காரணம் இருண்டு நாட்களாக தொடர்ந்து பெய்த அடை மழை. சாலை ஓரங்களில் தங்கள் பிழைப்பை நடத்தும் மக்கள் எப்படா இந்த பாழாப்போன மழை நிற்கும் என காத்துக்க் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்படி ஒரு புறம் மக்கள் மழையை திட்டிகொண்டிருக்க,குழந்தைகளும், மாணவ மாணவிககளும் சந்தோஷத்தில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.அவர்கள் சந்தோசத்திற்கு காரணம் அரசு அறிவித்த இன்னும் இரண்டு நாட்கள் விடுமுறை! யார் பக்கம் சாய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பிய மழை பெரிதாக பெய்யாமலும், முழுவதுமாக நிற்காமலும் இரட்டை வேடம் போட்டுக்கொண்டிருந்தது.

இரண்டு நாட்களாக கம்ப்யூட்டர், டிவி என்று மாறி மாறி படம் பார்த்து சலித்த ஆனந்த்,மழை கொஞ்சம் குறைந்ததனால் வெளியே கிளம்ப முடிவெடுத்தான். இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் அங்கே இருப்பேன் டா என்று தன் நண்பனுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் செய்து கொண்டே வீஎட்டை வீட்டு கிளம்பினான். சிறுவர்கள் தங்கள் வீட்டின் முன் தேங்கியிருந்த தண்ணீரில் கப்பல் விட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்ததை பார்த்து நாமும் அப்படியே இருந்திருக்க கூடாதா என்று பொறாமை பட்டுக்கொண்டே ரயில் நிலையம் நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான்.

நீளமான மக்கள் வரிசை இருக்கும் ரயில் நிலையம் காற்று வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. டிக்கெட் வாங்கிட்டு உள்ளே போக,ரயிலும் வந்து நின்றது. ரயிலில் எரிய ஆனந்த் எப்போதும் மோகம் குறையாத ஜன்னல் சீட்டை தேடிப் போய் அமர்ந்தான். தண்ணீரே பாத்திராத அவனுடைய ஜீன்ஸ் மேல் சாரல் துளிகள் விழுந்திட, ஜன்னல் கண்ணாடியை மட்டும் மூடிவிட்டு, தன் மொபைல் போன் ரேடியோவில் பாட்டு கேட்க ஆரம்பித்தான்.

வெளியே பெய்யும் மழையோடு ரேடியோவில் இளையராஜாவின் இசை மழையும் சேர்ந்து அவன் கண்களை மெதுவாக மூடச் செய்தது. அடுத்தடுத்த ஸ்டேஷனில் சில பேர் ஆனந்த் இருந்த ரயில் பெட்டியில் ஏறினார்கள். திடீரென்று தன் தலை முடியை யாரோ இழுப்பது போல உணர்ந்து திரும்ப, தன் பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணின் தோளில் இருந்த குழந்தை அவன் முடியோடு விளையாடிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தான்.

கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக்கொண்ட ஆனந்த், வலி தாங்க முடியாமல் அந்த குழந்தையின் கையை எடுக்க முயலும்போது அந்த பெண்ணும் தன் குழந்தை செய்வதை உணர்ந்து தடுக்க முயன்றாள். அந்த நொடி இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.இருவரின் முகத்திலும் ஒரு அதிர்ச்சி கலந்த புன்னகை பூத்தது.

ஆனந்த் கேட்டான்.. எப்படி இருக்கீங்க அஞ்சலி ?

நல்ல இருக்கேன். நீங்க?? – அவளிடமிரிந்து வந்தது.

நானும் நல்லா இருக்கேன் – ஆனந்த் சொன்னான்.

பிறகு சில நொடிகள் அவர்களின் மௌனங்கள் மட்டுமே பேசிக்கொள்ள,அஞ்சலியிடம் இருந்த குழந்தை வந்து அவனுடைய கையை பிடித்தது.

மௌனம் களைந்து ஆனந்த் கேட்டான் – உங்க குழந்தையா? என்ன பேரு ?

ஆமா ஆனந்த். என்னோட குழந்தை தான். பேரு அருண். – என்று அஞ்சலி சொன்னாள்.

என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் இருவரும் மறுபடியும் அவரவர் மௌனக்கூண்டிற்குள் நுழைந்தார்கள். அப்போது இன்னொரு பக்கத்து சீட்டில் உக்கார்ந்திருந்த ஒரு காதல் ஜோடி ஒருத்தருக்கொருத்தார் “நீ இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை நினைச்சு கூட பாக்க முடிலடா…” என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதைக் கேட்ட ஆனந்தும் அஞ்சலியும் ஒரு சோகம் கலந்த சிரிப்பை பரிமாறிகொன்டார்கள்.அடுத்த சில நொடிகளில் அவள் ஸ்டேஷன் வர, சிறு புன்னகையுடன் விடை பெற்றுச் சென்றாள் அஞ்சலி.

அந்த ஸ்டேஷனில் இருந்து ரயில் கிளம்பியது. கண் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆனந்தின் பார்வையில் இருந்து அஞ்சலி மறைய மறைய,இருவரும் அதே சிறு சோகம் கலந்த புன்னகையுடன்,”யார் இல்லாவிட்டாலும் யாரும் வாழ முடியுமென சில வருடங்களில் மௌனமாய் சொல்லிக்கொடுக்குமே காலம்..!” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு, அடுத்தடுத்த நொடிகளில் நடக்கப் போகும் அதிசியங்களை அனுபவிக்க தங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தை தொடர்ந்தார்கள்.